Door heel Amsterdam heen zie je ze eruit springen, van kastjes tot muren: GEB-logo’s.
Dat GEB (en soms nog GE) staat voor Gemeente-Energiebedrijf. Deze logo’s zijn here to stay. Ze zijn er al heel lang, van vóór de splitsing, verzelfstandiging en privatisering in 1985, en ze verdwijnen blijkbaar ook niet. Het is commercieel-archeologisch erfgoed.
Deze archeologo’s, zoals ik ze gedoopt heb, zijn de immer voortlevende bewijzen dat zelfs de strengste huisstijlpolitie niet voor elkaar krijgt waar elke huisstijlpolitie op gebrand is: dat oude logo’s en emblemen definitief uit het zicht zijn. Weg. Gone. Weggepoetst. Want bedrijfslogo’s die eenmaal afgedankt zijn, moeten verdwijnen uit het openbare leven, is de overtuiging van de marketingdikkedeuren van al die bedrijven en organisaties. Ondanks alle geldverspilling van dien, maar ja, de wereld draait door.
De bedrijven dus ook. Veel ervan zijn al tig keer van nieuwe namen voorzien, vanwege de almaar doorgaande reorganisaties, fusies en overnames.
Merknamen verdwijnen en huisstijlen worden vernieuwd, maar hyperkostbare rebranding na rebranding kan niet voorkomen dat in de openbare ruimte oude namen en beeldmerken standhouden. Hardnekkiger dan droge hoest, roos of onkruid.
Dat vind ik fascinerend. Zo’n afgedankt merklogo is dan wel officieel tot logo non grata bestempeld maar weet desondanks de nietsontziende deportatieteams van de huisstijlpolitie te trotseren en te overleven, als een kat met negen levens, jaar na jaar, decennium na decennium.
Een beetje archeologo is er niet onder te krijgen. Het is, als je er nog een keer over nadenkt, een stil protest tegen het neoliberale kapitalisme. Een systeem waarin door privatisering, deregulering, bezuinigingen en marktwerking kostbare collectieve voorzieningen zijn gesloopt met alle nadelige gevolgen van dien voor de zorg, het onderwijs, de woningmarkt enzovoorts. Zei ik stil protest? Excuses, het is een lúíd protest. Al die GEBbetjes zeggen hardop: we moeten ons leven veranderen.
Daarom deze ode in beeld.
